Zelfwaardering

Gerelateerde afbeelding

Redding of niet, de in-mezelf-gekeerdheid neemt ondertussen groteske vormen aan en ik isoleer me steeds meer van anderen en van de rest van de wereld. Alleen op vrijdagmiddag kom ik nog bij de voedselbank om mijn wekelijkse boodschappen op te halen. Ik zie er onverzorgd uit, ben sterk vermagerd en lijk in niets meer op die succesvolle, blakende beurshandelaar van nog geen jaar geleden. Mijn zelfwaardering heeft een geweldige knauw gekregen en het dieptepunt is nog niet eens in zicht. Om geld te besparen, ga ik niet naar de dokter, maar probeer ik de boze wereld door middel van slaap te verlaten. Er is sprake van een leegheid die mijn leven doordrenkt en ik heb het gevoel in een afgrond te springen en steeds verder in een inktzwarte tunnel weg te zakken. Ik ben woedend op God omdat hij dit laat gebeuren. Wat heb ik misdaan dat ik zo word gegeseld door het leven? Waarom zit ik juist opgesloten in de donkerste kerker van de ziel? Ik wacht geduldig, maar er is niemand die antwoord geeft.
Als ik bijna volledig gebroken ben, komt de redding onverwachts nabij. Op een vroege ochtend, na wederom een nacht waarin de duivelse angsten het voor het zeggen hadden, kom ik in een lucide droom terecht. Ik zweef tussen een droomtoestand en de werkelijkheid. De wereld waarin ik verkeer is paranormaal, maar toch haast letterlijk voelbaar. Op een luguber, schemerig kerkhof ben ik omringd door vele entiteiten. Er zijn duivelse entiteiten bij, maar ook blijmoedige geesten die me steunen. De ziel van mijn moeder is in mijn nabije omgeving
en ze staat zelfs naast me bedrijfsruimte rotterdam om me te verdedigen. De jacht op mijn ziel is door de duivelse krachten geopend en de situatie lijkt uitzichtloos. Ik wil niets liever dan het kerkhof ontvluchten, maar een metershoog hek met scherpe ijzeren punten ontneemt me elke illusie. Het gevecht tegen de vele duivelse entiteiten is niet te winnen en het wachten is op het moment dat ik ben verslagen. Terwijl ik op het einde wacht, breekt de dageraad aan. Eerst is het slechts een dun streepje licht dat aan de horizon verschijnt en dat de hoop op redding doet opleven, maar langzaam komt de zon op en wordt het kerkhof verlicht. De zwarte, duivelse entiteiten vluchten voor de opkomende zon en het kerkhof is lang niet meer zo luguber en eng als het in de nacht leek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *