Interdisciplinaire excursies

Afbeeldingsresultaat voor site:ilocate.nl

Maar als iedereen, van musicologen tot biologen, hetzelfde dataïstische paradigma overneemt, zullen interdisciplinaire excursies dat paradigma alleen maar kunnen versterken. Zelfs als het paradigma niet klopt, dan nog zal het dus uiterst moeilijk zijn om je ertegen te verzetten. Als het dataïsme uiteindelijk de wereld verovert, wat gebeurt er dan met ons mensen? In eerste instantie zal het dataïsme waarschijnlijk het humanistische streven naar gezondheid, geluk en macht een extra impuls geven. Het dataïsme verspreidt zich dankzij de belofte dat het die humanistische aspiraties kan vervullen. Om onsterfelijkheid, gelukzaligheid en goddelijke scheppingsvermogens te bereiken, moeten we immense hoeveelheden data verwerken, veel meer dan het menselijke brein aankan. Dat kunnen de algoritmen dus mooi voor ons doen. Maar als de macht van zakelijke energie mensen overgaat op algoritmen, zouden de humanistische projecten wel eens irrelevant kunnen worden. Zodra we het homocentrische wereldbeeld inwisselen voor een datacentrisch wereldbeeld lijken de menselijke gezondheid en ons geluk misschien wel veel minder belangrijk. Waarom zoveel moeite doen voor verouderde dataverwerkende machines als er al veel betere modellen in omloop zijn? We streven naar het Internet der Dingen in de hoop dat het ons gezond, gelukkig en oppermachtig zal maken. Maar zodra het Internet der Dingen eenmaal draait, worden mensen misschien gedegradeerd van ingenieurs tot chips, vervolgens tot data, en uiteindelijk verdwijnen we misschien wel in de datamaalstroom als een kluit aarde in een ziedende rivier. Het dataïsme dreigt dus met Homo sapiens te doen wat Homo sapiens heeft gedaan met alle andere dieren. In de loop van de geschiedenis hebben mensen een wereldwijd netwerk opgebouwd en taxeerden ze alles naar gelang zijn functie binnen dat netwerk. Zo werden duizenden jaren lang de menselijke trots en onze vooringenomenheid steeds verder opgepompt. Aangezien mensen binnen dit netwerk de belangrijkste functies verrichtten, konden we moeiteloos alle eer voor de verworvenheden ervan naar ons toe trekken en onszelf beschouwen als de kroon der schepping. Het leven en de belevingswereld van alle andere dieren werden ondergewaardeerd, omdat dieren veel minder belangrijke functies vervulden en zodra een dier helemaal geen functie meer vervulde, stierf het uit. Maar zodra wij mensen minder belangrijk worden voor het netwerk, zullen we merken dat we helemaal niet de kroon der schepping zijn. De meetlat die wij al zo zakelijke energie vergelijken lang koesteren zal ons veroordelen tot hetzelfde lot als dat van de mammoeten en de Chinese rivierdolfijn. Achteraf bekeken zal de mensheid hoogstens een rimpeling in de kosmische dataflow geweest zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *